In het jaar 2000 had ik besloten om mijn ervaring op te schrijven. Ik deed dat vooral omdat er in de media steeds meer gesproken werd over slachtoffers die werden gemaakt door loverboys. Ik hoopte met mijn verhaal de lezer te laten ervaren hoe het kon gebeuren, dat nadat er geen communicatie meer was tussen mij, mijn moeder en betrokken instanties, een loverboy grip op me kon krijgen.
Door Merel van Groningen
Zeven jaar heb ik er over gedaan, zoveel pijn en verdriet voelde ik telkens, maar ik moest natuurlijk ook mijn kinderen voldoende aandacht geven. Tussen het verleden en het heden schommelen is best pittig!
Uiteindelijk werd, nadat verschillende uitgevers interesse hadden getoond in mijn verhaal, mijn eerste boek uitgegeven in 2008. Niet veel later volgende, op advies van de directeur van de instelling waar ik in die tijd zat, mijn tweede boek, dat vertelde hoe ik, nadat ik slachtoffer was geworden van een loverboy, werd misbruikt door een hulpverlener. Daarna volgde een drukke periode die nu nog steeds bezig is.
Ik geef lezingen, bemiddel tussen jeugd en hun ouders, geef voorlichtingen aan scholen en sta open voor iedereen die vragen heeft, bijvoorbeeld voor een presentatie op school. Zelfs vanuit het buitenland komt er hulpvraag!
Het is druk maar belangrijk werk, want er is blijkbaar behoefte aan een voorbeeld dat laat zien dat het ook goed kan komen na traumatische ervaringen.
2011 was een bijzonder jaar. Buiten de activiteiten, die ik hier boven heb opgesomd, heeft een educatief uitgever mij gevonden en zijn we samen bezig een lespakket samen te stellen dat medio 2012 af moet zijn.
Nog een kroon op mijn werk was de nominatie voor de Joke Smitprijs, die dit keer in teken stond ‘veiligheid en weerbaarheid van vrouwen en meisjes'. De nominatie had voor mij de betekenis dat ik kon laten zien dat mijn ervaringen uit mijn jeugd me niet klein hebben gekregen en dat de kennis die ik wil overdragen aan de jeugd gewaardeerd wordt door de overheid.
Er waren twee prijzen, namelijk de Joke Smitprijs en de aanmoedigingsprijs. De eerste ging terecht naar alle vrouwenopvanghuizen, die belangrijk werk doen en helaas zeer noodzakelijk zijn.
De aanmoedigingsprijs kreeg een andere betekenis; de jury vertelde dat ze bij het kiezen van een winnaar voor de aanmoedigingsprijs heel goed had gekeken naar het onderscheidende werk van de genomineerde. Hierbij had de jury kennisgenomen van een aantal zeer mooie initiatieven.
De genomineerden voor de aanmoedigingsprijs komen overeen in hun streven het isolement en stilzwijgen van slachtoffers, dat zich breder in de samenleving manifesteert, te doorbreken. Daarom wilde de jury dit breder honoreren met een eervolle vermelding, en mocht ik de aanmoediginigsprijs namens alle slachtoffers in ontvangst nemen.
Ik voel me vereerd dat ik bij de uitreiking mocht zijn en zo als voorbeeld kon dienen dat het altijd weer goed kan komen met je, ook als je eerst het slachtoffer bent geweest van een loverboy en daarna van een hulpverlener. Dat ik dan ook nog eens uit naam van alle slachtoffers een eervolle vermelding kreeg, maakt me super trots!
Na afloop mochten mijn gezin en ik een borrel gaan drinken met minister Marja van Bijsterveldt van Onderwijs. Ze namen ook mijn boek in ontvangst en zouden die in de regeringskamer gaan leggen. Hoe cool is dat!
© Merel van Groningen / Nationale Onderwijsgids
