Dinsdag kwam de griep op bezoek. Ik zou de teksten uitwerken van het Merel van Groningen Project, maar m'n vingers wilde niet mee werken. Morgen, dacht ik, dan gaan we weer aan de slag, en een dagje op de bank hangen was eigenlijk best lekker.

Door Merel van Groningen

Maar de dag daarna bleek m'n dochter ook de griep op bezoek te hebben. Gezellig lagen we samen op de bank, toen er via mijn site een meisje mij vroeg haar te mailen. En niemand mocht weten dat we contact hadden.

Ze was op school en kon alleen nu even mailen. Ze wilde hulp, maar wilde niet dat ik haar informatie aan derden zou geven zonder haar toestemming. Ik beloofde haar dat ook niet te doen, maar wilde wel dat ze zoveel mogelijk informatie over haar situatie zou geven zodat ik de juiste hulp zou vinden voor haar.

Ze was voorzichtig, maar bleef me mailen. Soms verontschuldigde ze zich; soms vond ze dat ik kortaf reageerde, tot ik haar uitlegde, dat het kon overkomen doordat ik de griep had en dat het zeker niet de bedoeling was.

Wat ik eigenlijk wil bereiken met de informatie die ze geven is te kijken hoe de situatie thuis is, op school of op werk, om te kijken of ze ergens iemand in vertrouwen kan nemen.

Het meisje begon me uiteindelijk steeds vaker te mailen. Ze vertelde dat ze net meerderjarig was en alleen op school veilig was. Thuis wisten ze van niks en ze was heel bang. Bang dat haar omgeving iets werd aangedaan als ze niet meewerkte met haar loverboy, die ook nog eens niet alleen werkte.

De situatie die ze beschreef deed me beseffen dat ze hulp nodig had van buitenaf. Ik nam contact op met verschillende mensen, zonder haar verhaal te vertellen, maar liet weten dat er acute hulp nodig was.

Via via kreeg ik een telefoonnummer van een officiële instantie die die hulp direct kon bieden. Zelf had ik geen ervaring met die instantie, maar ik besloot dat het de moeite waard zou zijn het te proberen, om ze met elkaar in contact te brengen, want alles was beter dan de situatie waarin het meisje nu zat.

Ik mailde het meisje het telefoonnummeren verzekerde haar dat ik niks over haar situatie had verteld en dat ze zelf moest bepalen hoeveel ze tegen hun zou zeggen, maar dat eerlijkheid haar zou kunnen helpen de juiste hulp te krijgen.

Niet veel later mailde ze me terug: 'Ik ben ontsnapt. Heb het nummer gebeld en heb het koud'. Meer niet.

Ik besloot bij de instantie na te vragen of er inderdaad gebeld was door het meisje, zodat ik haar los kon laten. De instantie bevestigde dat ze had gebeld. Nu kon ik haar loslaten en was het de taak van de hulpverlening en haar zelf om verder te gaan.

Moe zat ik 's avonds laat op de bank. Ik had nog steeds geen teksten uitgewerkt voor het Merel van Groningen Project, maar was wel weer een besef rijker.

We zijn in gesprek met de politie om hun medewerking te krijgen aan het project, omdat ik vind dat hulp kan beginnen bij de politie, maar na vandaag is het misschien ook een idee om de hulpverlening mee te nemen, want juiste officiële opvang en hulpverlening is zo belangrijk na een trauma. Dat kan ik bevestigen, want ik spreek uit eigen ervaring.

Vandaag ga ik weer beginnen aan de teksten van het project, maar eerst de mail afhandelen van de afgelopen twee dagen, want die zijn blijven liggen.

Scholen vragen op het moment veel informatie over de voorlichtingen en vooral groep 8 blijkt gewild. Ook zij verdienen mijn aandacht, net zoals het meisje, dat nu veilig is.

© Merel van Groningen / Nationale Onderwijsgids

• Tweet
• ↓ Reageer