Natuurlijk bestaat mijn leven als Merel van Groningen niet alleen uit lezingen en voorlichtingen geven. Via mijn website komen geregeld e-mails binnen met vragen van jongeren die informatie nodig hebben voor hun presentaties. Het komt ook voor dat ze me mailen nadat ik bij hen op bezoek ben geweest op school en ze , doordat ze onder de indruk zijn, na afloop van de presentatie even geen vragen konden bedenken.

Door Merel van Groningen

Het eerste dat de leerlingen mij doorgaans vragen is of het nu goed tussen mijn moeder en mij. Ik kan ze gelukkig gerust stellen. Het gaat nu zeker goed en ze gaat ook altijd mee als ik scholen bezoek.

Er komt bijna nooit een vraag over hoe het was in de prostitutie. Nu heb ik dat ook niet specifiek beschreven, vooral omdat ik er geen sensatieverhaal van wilde maken.

De scholieren pikken vaak een stukje uit mijn eerste boek dat hen het meest aanspreekt. Bijna altijd wordt mij de vraag gesteld of ik niet bang was. Ik moet dan toegeven dat ik dat zeker was en dat vechten voor jezelf het belangrijkste is om zoiets te kunnen doorstaan.

Natuurlijk proberen ze ook om een foto te vragen, omdat ik een pseudoniem hanteer, maar helaas kan ik ze daar echt niet aan helpen.

Het zijn doorgaans standaardvragen, maar het laatste mailtje dat ik kreeg heeft me even aan het denken gezet.

De vraag was wat ik eigenlijk zo de hele dag doe als auteur van een boek, dat over een maatschappelijk probleem gaat, waar ik zelf ervaring mee heb.

Nooit heb ik er eigenlijk bij stil gestaan, wat ik zoal op een dag doe. Waar het op neer komt, is, buiten interviews en lezingen geven, dat ik vooral veel slachtoffers een luisterend oor geef. Ik probeer ze daarnaast zo goed mogelijk door te verwijzen naar officiële instanties.

Iedereen die mij mailt krijgt antwoord, maar ik moet eerlijk zijn, niet elk verhaal geloof ik. Dat was ook het advies van een journaliste die me had geadviseerd toen zij een radio-opname kwam maken over mijn tweede boek dat over misbruik binnen de jeugdzorg gaat.

Echte loverboyslachtoffers pik je er gelijk uit, die willen geen media-aandacht, maar begrip en weten dat het goed kan komen. Maar dan heb ik ook mee gemaakt dat ik misbruikt ben door een hulpverlener en dat is een veel moeilijker onderwerp.

Ik krijg regelmatig e-mails van meisjes die verliefd zijn op hun leraar. De gekste en vreemdste verhalen komen binnen. Vooral dat ze zich afgewezen voelen omdat ze zoveel van hun leraar houden, maar hij niet van hen.

Ik vind het moeilijk om daar op te antwoorden. Ik onderschat die jonge meiden zeker niet, die zich bewust zijn van hun uitstraling en houding. Ze weten dondersgoed wat ze doen, maar niet wat de gevolgen zijn en ook daarvoor zet ik me tijdens mijn voorlichtingen.

Voor beide partijen, leraar en leerling, kan het een moeilijke situatie opleveren. Ik weet niet of het zo makkelijk is om als leraar overeind te blijven als hij door een meisje beschuldigd wordt van iets dat niet waar blijkt te zijn.

Andersom weet ik wel dat het voor meisjes net zo moeilijk is om overeind te blijven als je wel wordt misbruikt door iemand die misbruik maakt van zijn positie.

Gelukkig werd ik wel geloofd, dus bied ik altijd een luisterend oor zonder te oordelen over het verhaal wat ze me vertellen.

Al deze ervaringen, en de ervaringen van mezelf als 15-jarige, maken het mogelijk om samen met een uitgever aan een heel mooi educatief project te werken. De samenwerking zal voor een primeur zorgen, die niet als preventie zal werken, maar als inzicht. want dat is de enige manier om S.G.O.G (seksueel grens overschreidend gedrag) te voorkomen.

Maar hier binnenkort meer over.

© Merel van Groningen / Nationale Onderwijsgids

• Tweet
• ↓ Reageer